تدخلات امنیتی عرض سریالهای رمضان در لیبی را قطع کرد: جدل و تنش
سالن هنری در لیبی با آغاز پخش سریالهای ماه رمضان در وضعیت تنش شدیدی به سر میبرد، زیرا این آثار با دخالتهای امنیتی بیسابقهای مواجه شدهاند که بهدلیل آنها اتهاماتی به سریالها مبنی بر توهین به نهادهای رسمی و شخصیتهای عمومی مطرح شده است.
این دخالتها جدل وسیعی را درباره حدود آزادی بیان در حوزه هنری و رابطه قدرت با خلاقیت به وجود آورده است.
در یک تحول ناگهانی، نیروهای امنیتی در شهر بنغازی هنرمند فرج عبد کریم را پس از حضور در یک صحنه درام جنجالی در سریال "هدرازی 13" بازداشت کردند.
این صحنه که توهینآمیز به عناصر امنیت و وزارت کشور تلقی شد، خشم زیادی را برانگیخت و پخش سریال متوقف شد.
همچنین این قسمت شامل انتقاداتی از وضعیت معیشتی در شهر بود که موجب شد مقامات اقداماتی علیه این اثر هنری انجام دهند، که منجر به کنارهگیری عبد کریم از هنر بهطور کامل پس از آزادیاش شد و موجی از همدردی و انتقادات در میان محافل هنری و حقوق بشری ایجاد کرد.
در سریال دیگری، "خلك من الكلام"، تیم کاری تحت فشار از سوی دستگاه امنیت داخلی در اجدابیا قرار گرفتند و مجبور شدند بر روی تعهدنامههایی امضا کنند پس از اتهام کار به توهین به وزارت کشور.
این سریال به دلایلی متوقف شد که بسیاری از حقوقدانان و هنرمندان آن را نقض آزادی بیان و حق کار هنری میدانند، بهویژه در ماه رمضان که اوج فعالیت هنری و رسانهای در کشور محسوب میشود.
مقرر مؤسسه ملی حقوق بشر در لیبی احمد حمزه این اقدامات را مورد انتقاد قرار داد و آنها را خودسرانه توصیف کرد و تأکید کرد که محدود کردن آزادی بیان و عقیده هیچ توجیهی ندارد.
وی گفت که انتقادات به مقامات باید بهعنوان یک حق مشروع تلقی شود که قانون آن را مجازات نمیکند و این دخالتها را نقض حقوق بشر دانست.
در همین راستا، اتحادیه حرفههای نمایشی در بنغازی تأکید کرد که آنچه بر فرج عبد کریم گذشت بهدلیل یک صحنه درام بود و خواستار درک زمینه هنری اثر بهجای تفسیر انتخابی آن شد.
همچنین نویسنده و رماننویس منصور بوشناف با این رویدادها واکنش نشان داد و به شدت رفتارهای امنیتی و بازداشتها را مورد انتقاد قرار داد و آن را محدودکننده خلاقیت هنری دانست.
سریالهای رمضان در لیبی دنبالکنندگان زیادی دارند و به مسائل اجتماعی و سیاسی حساس از طریق زبان کمدی میپردازند، که آنها را در مرکز یک درگیری بین خلاقیت هنری و نظارت قرار داده است.
این مسائل سؤالاتی را درباره آینده هنر در لیبی و توانایی هنرمندان در بیان مسائل جامعه بهطور آزاد در سایه نظارت فزاینده مطرح میکند.
در پایان، این اقدامات امنیتی همچنان موضوع جدل وسیعی است، بین کسانی که آنها را ضروری برای حفاظت از نهادها میدانند و کسانی که آنها را تهدیدی برای آزادی بیان و حق خلاقیت میدانند.
