استخدام انگشتان کلید زودهنگام برای برتری در ریاضیات.. مطالعهای سوئیسی رابطه را فاش میکند
November 23, 2025790 بازدیدهازمان مطالعه: 2 دقیقه
اندازه فونت:
16
یک مطالعه جدید سوئیسی نشان داده است که اتکا کودکان به انگشتانشان در محاسبه در سالهای اولیه تحصیل نشانهای از ضعف نیست، بلکه اساسی است که تواناییهای آنها را در ریاضیات در درازمدت تقویت میکند.
دو محقق، کاترین تیفنوت و ماری کرینگر از دانشگاه لوزان، پیشرفت محاسباتی حدود 200 کودک با سنین چهار و نیم تا هفت و نیم سال را دنبال کردند، بدون اینکه آنها را به استفاده یا عدم استفاده از شمارش با انگشتان هدایت کنند. کودکان در حین حل عملیات جمع تحت نظارت دورهای قرار گرفتند.
نتایج منتشر شده در نشریه Developmental Psychology نشان میدهد که کودکانی که زودتر به شمارش با انگشتان خود روی آوردند، بعداً توانایی بیشتری برای انتقال به محاسبات ذهنی و ثبت نتایج بهتر در آزمونها داشتند. در حالی که کودکان که هرگز از انگشتان خود استفاده نکردند، عملکرد ضعیفتری داشتند.
تیفنوت در مصاحبهای با خبرگزاری آلمان گفت که والدین و معلمان باید از تنبیه یا خجالت دادن کودکان هنگام استفاده از انگشتانشان خودداری کنند و تأکید کرد: "کودکان باید هنگام شمارش با انگشتانشان احساس افتخار کنند، زیرا این یک ابزار آموزشی مهم است".
محققان توضیح میدهند که برتری کودکانی که بعد از سن هفت سالگی از استفاده از انگشتان خود دست میکشند به این دلیل است که آنها در سنین پایین پایهای محکم برای محاسبه از طریق دستانشان بنا کردهاند و سپس مهارتهای خود را توسعه دادهاند تا بعداً به ذهن خود تکیه کنند. در حالی که این پیشرفت برای کسانی که هرگز از انگشتان استفاده نکردهاند یا بعد از هشت سالگی همچنان به آنها وابسته ماندهاند، حاصل نمیشود.
اگرچه ادامه اتکا به شمارش دستی بعد از هشت سالگی ممکن است نشاندهنده وجود مشکلاتی باشد، تیفنوت تأکید میکند که سرزنش راه حل نیست، زیرا انگشتان همچنان ابزاری حمایتی هستند که ممکن است به کودک کمک کنند تا در مراحل بعدی به همسالان خود برسد.
این مطالعه به یکی از سادهترین و مؤثرترین روشهای یادگیری اعتبار میبخشد و تأکید میکند که راه به سوی برتری در ریاضیات ممکن است از نوک انگشتان آغاز شود.
دو محقق، کاترین تیفنوت و ماری کرینگر از دانشگاه لوزان، پیشرفت محاسباتی حدود 200 کودک با سنین چهار و نیم تا هفت و نیم سال را دنبال کردند، بدون اینکه آنها را به استفاده یا عدم استفاده از شمارش با انگشتان هدایت کنند. کودکان در حین حل عملیات جمع تحت نظارت دورهای قرار گرفتند.
نتایج منتشر شده در نشریه Developmental Psychology نشان میدهد که کودکانی که زودتر به شمارش با انگشتان خود روی آوردند، بعداً توانایی بیشتری برای انتقال به محاسبات ذهنی و ثبت نتایج بهتر در آزمونها داشتند. در حالی که کودکان که هرگز از انگشتان خود استفاده نکردند، عملکرد ضعیفتری داشتند.
تیفنوت در مصاحبهای با خبرگزاری آلمان گفت که والدین و معلمان باید از تنبیه یا خجالت دادن کودکان هنگام استفاده از انگشتانشان خودداری کنند و تأکید کرد: "کودکان باید هنگام شمارش با انگشتانشان احساس افتخار کنند، زیرا این یک ابزار آموزشی مهم است".
محققان توضیح میدهند که برتری کودکانی که بعد از سن هفت سالگی از استفاده از انگشتان خود دست میکشند به این دلیل است که آنها در سنین پایین پایهای محکم برای محاسبه از طریق دستانشان بنا کردهاند و سپس مهارتهای خود را توسعه دادهاند تا بعداً به ذهن خود تکیه کنند. در حالی که این پیشرفت برای کسانی که هرگز از انگشتان استفاده نکردهاند یا بعد از هشت سالگی همچنان به آنها وابسته ماندهاند، حاصل نمیشود.
اگرچه ادامه اتکا به شمارش دستی بعد از هشت سالگی ممکن است نشاندهنده وجود مشکلاتی باشد، تیفنوت تأکید میکند که سرزنش راه حل نیست، زیرا انگشتان همچنان ابزاری حمایتی هستند که ممکن است به کودک کمک کنند تا در مراحل بعدی به همسالان خود برسد.
این مطالعه به یکی از سادهترین و مؤثرترین روشهای یادگیری اعتبار میبخشد و تأکید میکند که راه به سوی برتری در ریاضیات ممکن است از نوک انگشتان آغاز شود.
