بعد ۳۸ سال.. مطالعهای جدید راز دادههای "غافلگیرکننده" که "وایجر-۲" در نزدیکی اورانوس ثبت کرده را فاش میکند
در یک کشف علمی جدید، یک مطالعه اخیر تفسیر احتمالی برای یکی از بزرگترین معماهایی که دانشمندان را از زمان پرواز تاریخی فضاپیمای آمریکایی "وایجر-۲" در نزدیکی سیاره اورانوس در حدود چهار دهه پیش به چالش کشیده، ارائه کرده است. این مطالعه نشان میدهد که ممکن است این فضاپیما قربانی "زمانبندی بد" شده باشد، زیرا در لحظهای که سیاره تحت تأثیر یک طوفان خورشیدی نادر قرار داشت، با آن مواجه شد.
اورانوس و نپتون تنها دو سیاره در منظومه شمسی ما هستند که تنها یک فضاپیما به آنها سفر کرده است، یعنی "وایجر-۲" در سال ۱۹۸۶. این پرواز کوتاه گنجینهای از دادهها را به جا گذاشت، اما همچنین سوالات عمیقی را مطرح کرد، از جمله اینکه چرا یک کمربند الکترونی با انرژی بالا در اطراف اورانوس با قدرتی فراتر از تمام پیشبینیهای نظری آن زمان مشاهده شد.
به گفته یک تیم تحقیقاتی از مؤسسه تحقیقات جنوب غربی (SwRI) در ایالات متحده، پاسخ ممکن است در یک تصادف کیهانی نهفته باشد. محققان پیشنهاد کردند که "وایجر-۲" ممکن است به طور همزمان با عبور از "منطقه تعامل خورشیدی همچرخ" (Co-rotating Interaction Region) که ساختاری در بادهای خورشیدی است و به خاطر تولید طوفانهای تابشی شدید شناخته شده است، وارد میدان مغناطیسی اورانوس شده باشد.
دانشمندان گفتند که چنین رویداد خورشیدی نادری میتواند مسئول امواج با فرکانس و قدرت بالا باشد که فضاپیما آنها را ثبت کرده است و در آن زمان مبهم بودند. این فرضیه جدید در نشریه علمی معتبر Geophysical Research Letters منتشر شده است.
رئیس تیم تحقیقاتی، دانشمند فضایی روبرت آلن، توضیح داد که پیشرفت علمی و دادههای نظارتی مدرن از زمین به رمزگشایی آرشیو "وایجر-۲" کمک کرده است. این تیم به یک رویداد خورشیدی مشابه که در سال ۲۰۱۹ زمین را تحت تأثیر قرار داد و باعث شتاب عظیم الکترونها در داخل کمربندهای تابشی ون آلن سیاره ما شد، استناد کردند.
هنگامی که محققان دادههای زمین را با دادههای ثبت شده توسط 'وایجر-۲' مقایسه کردند، شباهتها به وضوح نمایان شد، که فرضیه جدید را تقویت کرد که اورانوس در زمان عبور فضاپیما در وضعیت طبیعی نبود.
به گفته این مطالعه، این امواج خورشیدی شدید ممکن است کلید درک انرژی اضافی عظیمی باشد که فضاپیما آن را رصد کرده است، زیرا تصور میشود که قادر به شتاب دادن به الکترونها به سرعتهایی نزدیک به سرعت نور هستند.
اگر این فرضیه تأیید شود، درک دانشمندان از آنچه که آنها تصور میکردند وضعیت طبیعی میدان مغناطیسی عجیب اورانوس در چهار دهه گذشته را تغییر خواهد داد. همچنین ممکن است درک بهتری از فرآیندهای مغناطیسی در سیاره خواهر نپتون را فراهم کند.
آلن در مورد نتایج اظهار داشت: "این نتایج دلیل دیگری برای ارسال یک مأموریت اختصاصی به اورانوس هستند.. زمان آن فرا رسیده است."
محققان معتقدند که سوالات هنوز بیشتر از پاسخها هستند و به نیاز فوری به یک مأموریت جدید برای پاسخ به سوالاتی مانند: چگونه این امواج دقیقاً شکل میگیرند؟ و چه شرایطی آنها را تقویت میکند؟ و چرا در هنگام بازدید "وایجر-۲" تنها اینقدر قوی بودند، اشاره کردند.
